Strefa uzależnionych

Postanowiłam przeznaczyć oddzielne miejsce dla D-PRESS, ponieważ według mnie stosowanie tego narzędzia jest skutecznym „lekarstwem” do wyjścia z depresji.  Stosowanie go, choć proste z definicji, jest niezwykle trudne w trakcie depresji. Myślę sobie, że bez codziennego wsparcia grupy terapeutycznej i specjalistów, nie udałoby mi się go wdrożyć w życie podczas epizodu. Przypomnę, że D-PRESS składa się z 6 modułów: D – DZIAŁAJ I DOWIADUJ SIĘ Chodzi tu o świadome podejmowanie działań,

Gonimy za przyjemnością, nagrodą, ulgą, wszelkimi sposobami chroniąc się przed bólem i poczuciem dyskomfortu. Ale to dyskomfort sprawia, że się rozwijamy. To cierpienie skłania nas do zmiany. Bez bólu i dyskomfortu nie ma przyjemności. A każda przedłużająca się przyjemność potrafi zamienić się w dyskomfort i ból. I być może wielu z nas o tym wie, lecz i tak nie jesteśmy w stanie przestać usilnie unikać tej nieprzyjemnej pary doznań. To naturalne, że dążymy do przyjemności i komfortu. Dlaczego mielibyśmy mniej lub bardziej świadomie

Może dziwić, że na stronie o uzależnieniach pojawia się temat sentymentalizmu. Co ma piernik do wiatraka? Cóż, jeśli wiatraki skojarzyć z młynami, gdzie powstaje mąka – składowa pierników, to może okazać się, że piernik ma dużo do wiatraka. Podobnie jak sentymentalizm do nałogu Sentymentalizm to europejski nurt umysłowy i literacki powstały na przełomie oświecenia i romantyzmu. Skupiał się na uczuciowości ludzkiej, na wnętrzu, emocjach, psychice człowieka. Idąc za Wikipedią, charakterystyka człowieka sentymentalnego ukazywała postać:

Trwają zdjęcia do filmu „Zeno. Opowieść o przemianie”, którego patronem medialnym jest Strefa U. Tym razem spotkanie z bohaterem filmu odbyło się w Gdańsku, gdzie 29 lat temu Zeno trafił na swój pierwszy miting. „Znajdujemy się w tej salce, na tej grupie, gdzie 29 lat temu przyszedłem pierwszy raz na mityng. Pamiętam, jak stałem pod drzwiami i bałem się tę klamkę nacisnąć, po wszystkich moich próbach zaprzestania picia, na różne sposoby –

Mimo rozwoju nauki statystyki wychodzenia z uzależnienia są praktycznie niezmienne. Około 70 proc. osób po terapii uzależnień w ciągu dwóch lat wraca do nałogu, tylko co 10 uzależniony od narkotyków po terapii nie wraca do brania. Dlaczego tak wielu z nas ponosi porażkę w zdrowieniu? Czy to wina terapii? Terapeutów? Dlaczego jednak są tacy, którzy po tej samej terapii stają na nogi, innym zaś się nie udaje? A może udaje się tym, którzy nie tkwili w nałogu aż tak bardzo? A może zdrowieją tylko ci z tzw.