Coraz częściej spotykam się z poglądem, że jako społeczeństwo, my – Polacy – żyjemy z syndromem dzieci z rodzin alkoholowych. Z pokolenia na pokolenie wynosimy z naszych pijanych domów mechanizmy obronne, kompleksy, blokady i traumy, które istotnie wpływają na nasze życie. „Wszyscy jesteśmy DDA” – twierdzi filozof, uzależniony i DDA Piotr Stankiewicz. Na swoim blogu w artykule pod takim właśnie tytułem rozwija ten temat pisząc: „Życie w Polsce potrafi […]
Na forach internetowych i w grupach wsparcia dla uzależnionych jak bumerang wraca pytanie: „Jak pomóc osobie uzależnionej?”. Nie jest łatwo na nie odpowiedzieć. Jednak najtrudniejsza w tym wszystkim jest akceptacja tego, że nie każdemu można pomóc. Przede wszystkim, żebyśmy mogli komuś pomóc, ten ktoś musi chcieć tej pomocy. Niby oczywiste, a jednak w przypadku uzależnionych mocno skomplikowane. Bo uzależniony całym sobą może krzyczeć o pomoc, może nawet o nią
Moja mama umarła dziewięć miesięcy temu, choć tak naprawdę nie było jej już od wielu lat. Wpadła w szpony uzależnienia, kiedy byłam jeszcze dzieckiem i przez lata negowała jakikolwiek problem. Umierała cierpiąc fizyczne i psychiczne katusze. Nie mogła chodzić, jeść ani mówić. Alkohol tak wyniszczył jej organizm, że ledwo można ją było rozpoznać. Patrząc jak się dusi w agonii, modliłam się, aby Bóg, Allah czy ktokolwiek tam
Wyszłam z domu, gdzie nie nauczono mnie zdrowych relacji. Wyrosłam na osobę, która nie potrafiła ich tworzyć z mężczyznami, zaś inne kobiety traktowała jak rywalki. Pierwszą i najważniejszą kobietą w życiu każdego dziecka jest jego mama. Z nią spędza najwięcej czasu, jej słucha, na niej się wzoruje. Moja mama nie umiała odnaleźć się w tej roli. To w ogóle jest trudne, a kiedyś było jeszcze ciężej, bez wszystkich tych poradników
Ktoś kiedyś powiedział: „Strach to grzech pierworodny. Niemal wszystko zło na świecie ma swoje źródło w tym, że ktoś się czegoś boi”. Strach nas paraliżuje, sprawia, że zaczynamy się ukrywać. Tworzymy tajemnice, a te wypalają nas, niszczą, degradują, ciążą. Jest nam z nimi źle, ale nie potrafimy się odkryć. Jeśli jesteś DDA, z pewnością wiesz, o czym mówię… strach i tajemnice. W utrzymywaniu tajemnicy kluczową rolę odgrywa STRACH. To on każe
„Ból powoduje zmiany, ale żaden ból nie zdoła zmienić faktów” – napisał Stephen King w swojej książce Bastion. Mnie, osobie współuzależnionej, konfrontacja z faktami sprawiła ból. Wraz z nim jednak pojawiła się przestrzeń do zmiany. Gdy żyjemy z osobą czynnie uzależnioną, po pewnym czasie dochodzimy do takiego momentu, kiedy – choć nadal ukrywamy przed otoczeniem skalę problemu – sami przed sobą nie umiemy już przymknąć na nią oczu.
Człowiek nie staje się współuzależnionym, jeśli nie przyszło mu żyć z osobą uzależnioną. O współuzależnionych zwykło się więc mówić jako o ofiarach osób uzależnionych. To jednak zbyt duże uproszczenie. Podobnie jak przy uzależnieniu, w które można popaść z dwóch powodów: albo za dużo pić, albo mieć do tego wrodzone predyspozycje, tak samo w przypadku współuzależnienia – można w nie popaść z racji życia z osobą uzależnioną, ale też mieć ku temu predyspozycje. Nie każdy przecież, kto żyje np. z alkoholikiem,
Współuzależnienie – nadodpowiedzialność i nadkontrola Read More »
Ktoś, kto wychowywał się w rodzinie alkoholowej, a potem sam popadł w alkoholizm, w trakcie wychodzenia z nałogu może napotkać przeszkody, których nie doświadczają inni uzależnieni. Uzależnione DDA może się czuć nieswojo zarówno we wspólnocie AA, jak i w DDA. Jako DDA i alkoholiczka sama doświadczyłam podobnych stanów. Gdy przychodziłam na mityng DDA, czułam się jak na cenzurowanym. Przebywając wśród ludzi, którzy pomagali sobie w leczeniu traum po dzieciństwie zgotowanym im przez uzależnionych
Po kilkunastu latach rozmaitych terapii, walki ze sobą, ze światem, rozliczania się z przeszłością, nieustannie podejmowanych prób spojrzenia z nadzieją w przyszłość, dochodzę do wniosku, że nigdy nie wyjdę z dysfunkcyjnego domu, w którym się wychowałam. Utknęłam w nim niczym bohaterka horroru. Ten dom zbyt wiele mi odebrał, by z niego wyjść i żyć poza jego ścianami. „Ciągle szukałem jakichś sekretnych reguł, zasad, których mogłem przestrzegać, żeby się nie wkurzał” – wspomina ojca Gus,
Wychodząc z rodziny alkoholowej wiele dorosłych dzieci alkoholików zostaje zatwardziałymi abstynentami. Nie tolerują alkoholu w swoim otoczeniu, nie akceptują okazjonalnego picia u swoich życiowych partnerów czy też obecności jakiegokolwiek trunku w ich domu. Czy to słuszne podejście? Trudno się dziwić temu, że ktoś kto jako dziecko doświadczył przez uzależnienie rodzica licznych traum, będzie później nosić w sobie urazę do substancji, która uczyniła z życia jego i innych członków rodziny piekło.
